นานจัง นานจริง

นานแล้ว~นะ
ที่ไม่ได้อัพบล็อคเลย...คิกๆ

มีเรื่องมากมายที่อยากเขียนลงนี่...
ก็ได้แต่เข้ามาแล้วออกไป  เพราะมีเรื่องราวเป็นเหตุทุกที

งั้นเริ่มเรื่องอยากเล่า เก็บไว้ดีกว่า

ว่าด้วยเรื่องของ จังหวัดขอนแก่น
ที่ขอนแก่นมีงานอยู่บึงแก่นนครทั้งเดือน จัดโชว์ เป็นเทศการขอนจีน

 

--------------------------------------------------------

น่าเบื่ออย่างมาก

ทำไมชอบมาขัดในเรื่องที่ฉันอยากทำด้วย
ทั้งที่มันไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดเพศ ไม่ผิดอะไรซักอย่าง
กะอีแค่เต้นเนี้ยนะ .......

นี่แหละคือเหตุผลอย่างหนึ่งที่อยากได้ห้องทำงาน
ไม่ใช่เพราะจะแอดดูหนังโป๊ ...
แต่เพราะไม่อยากให้ใครยุ่งเกี่ยวด้วย คนเราก็ต้องมีความลับกันบ้าง
ไม่อยากเต้นในที่ๆมีแต่คนมาเดินผ่านไปผ่านมาจนเต้นไม่ได้
มันรำคานมากๆ...เดินอยู่นั่นแหละ จะเดินอะไรหนักหนา
รู้ไหมมันหงุดหงิด.... โอ้ย...ถ้าฉันทำผิดซักนิดแล้วว่า จะไม่ว่าอะไรซักคำ
หมดอารมณ์เลย...เต้นไม่ได้เลย นับตั้งแต่วันนั้น อยากจะร้องไห้ดังๆเว้ย
คนอุส่าทำได้แล้ว...อุส่าดีใจมีความสุข  แต่ดันมาออกความเห็นอย่างนั้น รับไม่ได้
ก็รู้ว่า ท่ามันตลก คนมันเต้นยังไม่เป็น จะให้มันดูสวยงามไปเลยคงไม่ใช่
คนเรามันต้องได้รับกำลังใจ ชื่นชมในผลงาน ไม่ใช่ทำได้ดี ทำได้ ก็มาวิจารก็เสียหาย
ไอ้คำที่มันดูเกินไปเก็บไว้หน่อยก็ได้
เลือกคำที่มันดูอ้อมกว่านี้หน่อยได้ไหม ไม่ใช่แบบนี้

ขอมีความสุขกับสิ่งทึ่ตนสร้างสักครั้งได้ไหม
ดีใจด้วยหน่อยที่ลูกตัวเอง หัดทำอะไรให้ตัวเองได้แล้ว
ดีใจที่ฉันพยายาม อดทน ด้วยหน่อยได้ไหม
ขอร้อง~

 

การเรียน เป็นเรื่องที่ไม่อยากคิดมากที่สุด เพราะคิดไปก็ปวดหัวทุกครั้ง
ไม่อยากเครียดเลย แต่อีกยาวไกลกว่าจะจบ
โครงการใหญ่ ไม่รู้จะมาทำไม...
โครงงานใหญ่ ทำไมต้องทำ...
รายงานทำไมต้องสั่ง..ให้ยุ่งยาก

โลกของคำว่า...ทำไม

 

เบื่อที่ต้องทนอยู่อย่างงี้ แต่ก็ไม่สามารถจะไปไหนได้
ได้แต่จมอยู่ตรงนี้ มีแต่โดนเหยียบซ้ำ...
เหยียบจมดิน..จมลงในดิน

 

**หนังเรื่อง รักแห่งสยาม เป็นอะไรที่ สนุกและสวยงามมาก..
**ถ้าหากคุณได้ลองไปดู จะพบอีกด้านของความรัก ที่น่ารักมากๆ
**การเสียใจอยู่ที่จุดเดิม เหยียบตัวเองลงดิน มันมักทำให้ตัวเองและคนรอบข้างเจ็บปวด